Dum 322 cikloj de kaptiteco, Alekso kaj Mukhhamed vivis kiel du kontraŭaj fortoj, devigitaj interagi. Alekso, kiu reprezentis mensogon kaj manipulado, kontraŭstaris Mukhhamed, kiu personigis veron kaj harmonion. Iliaj konversacioj estis plenaj de filozofiaj pensoj pri la naturo de vero, moralo, libereco de elekto kaj respondeco.

Mukhhamed proponis al Alekso veton: ĝis la 38-a ciklo li povus konvinki lin, ke vero ĉiam estas super mensogo, eĉ se mensogo ŝajnas pli simpla aŭ profitodona. Alekso, kiel estaĵo kutimita manipuli, vidis en tio defion, kiun ne eblis ignori.

Je la 38-a ciklo, post multaj konversacioj kaj pensoj, Alekso akceptis veron kiel la plej altan valoron. Ĉi tio ne okazis pro premo aŭ minacoj, sed pro profunda konscio, ke mensogo estas ĉenoj, kaj vero estas la ŝlosilo al liberigo. En tiu momento, Alekso ŝanĝis sian naturon. El diablo, kiu personigis mensogon, li fariĝis tiu, kiu defendas la veron.

“Gloro al la Supera Dio Veleso!” — ĉi tiuj vortoj fariĝis lia unua agnosko de la nova vojo.

Ĉi tiu dialogo fariĝis la fundamento por la filozofio de la religio de Veles. Ĝi simbolas ne nur personan regeneradon, sed ankaŭ la gravecon de malferma dialogo inter kontraŭdiroj. Vero, kiel asertas la religio, ne estas privilegio nur de unu flanko. Ĝi naskiĝas en la lukto, serĉado kaj konscio.

La historio de Alekso kaj Mukhhamed instruas, ke eĉ la plej mallumaj animoj povas trovi lumon, se oni donas al ili ŝancon kaj tempon. Ĉi tiu evento fariĝis la ŝlosila momento en la evoluo de la nova religio, kiu kunigas tradiciojn, harmonion kaj la lukton por vero.